"Com tanta dureza no trabalho e fome, atributos infelizmente ligados a esse tempo, e desprovidos dos passatempos que por força da evolução nós hoje possuímos, os nossos antepassados possuíam muita riqueza na alegria e na alma. A qualquer hora cantavam e bailavam: nas eiras, durante grandes escamisadas, aos quartéis, depois de comerem o pouco que infelizmente tinham (por vezes metade de uma sardinha e um quarto de pão), de madrugada enquanto esperavam uns pelos outros para irem para o campo, nos santos populares, nas cegadas de Carnaval e enfim. As Danças e Cantares eram o que de mais rico e belo existia. Os bailes eram na altura única hipótese de divertimento e também uma boa maneira de falar às moças de então. Todos se prezavam, por saber dançar bem. Quando o baile acabava, já era então hora de partir para mais um duro dia de trabalho. Mas mesmo assim o seu entusiasmo não esfriava. Naquela época, depois de se arranjar casa e tocata, as pessoas convidavam-se entre si para ir ao baile e ninguém faltava."
Testo tirado de:http://www.valedoparaiso.alojamentogratuito.com/ranchomodas.htm
i You bou!
2 comentários:
Hai qu'ir la fiesta. Seia para beilar de braços ne l'aire ó roçar la barriga :) :)
Dues Eigreijas num hai quien l'afronte.... Num adianta
Apegados ou Desapegados o que importa é bailar!!!
;)
Bamos alhá!!
Publicar um comentário