quinta-feira, janeiro 14

Fiesta de S. Sebastian

Ya çcansados de las fiestas de l natal i de l'anho nuobo, i para que num s'anfurrejan las piernas, hai que um s'ir purparando que stá a chegar la fiesta de San Sebastian.
Die 23 de Janeiro la fiesta promete. Ls mordomos de la fiesta, an cunjunto cun la Associaçon Lérias, tenan para bos oferecer ua fiesta diferente i que promete ser bien animada. Só teneis que aparcer, seia pra mos dar musica, pra beilar ou seia só pra ber , stais todos cumbidados.
Para que la giente se ampece a animar mais cedo, André bai a fazer la cena i só teneis que dar l buosso nome uns dies antes, lhebar uns seis ouricos i naquel die encher la barriga i buer uns cacharros para calecer.

Programa:

Die 23 de Janeiro

19h30 - Cena ne l Café de la Associaçon (6€) (Inscriçones tel:933882858)

21h - Ampeço de l baile

Die 24 de Janeiro

13h30 - Missa an honra de S. Sebastian seguido de procisson i de l leilon

Hai qu'ir!

segunda-feira, janeiro 4

Lhembráncias

Lhémbran-se-me las manhanas,
inda l friu moraba nas piedras
i yá nós amanaçábamos ls páixaros
nas touças,
antes que l sol ls spertasse
de lhuç.

Nun teniemos suonho,
la nuite era un béu traspariente
corrido anriba ls uolhos
zanquietos;
nunca alguien çcunfiou que ne l scuro
de la casa
nós comiemos streilhas
cun manteiga.

Gustábamos de la tierra, de l aire
i de ls lhagos abiertos
ne l cielo.

Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações
in Carvão, poesia reunida, 2009



[an pertués

Reminiscência

Lembro-me das manhãs,
ainda o frio morava nas pedras
i já nós ameacávamos os pássaros
nos bosques,
antes que o sol os acordasse
de luz.

Não tínhamos sono,
a noite era un véu transparente
corrido sobre os olhos
inquietos;
jamais alguém suspeitou que no escuro
da casa
nós comíamos estrelas
com manteiga.

Amávamos a terra, o vento
e os lagos abertos
no céu.]




terça-feira, dezembro 29

Fiesta de la Passaige d'anho

La Associaçon de ls Pauliteiros de Dues Eigreijas, cume num podie deixar de ser, ya stá a purparar la última fiesta de l'anho.
Cume debeis saber, l'anho passado la "crise" fizo cum que la fiesta stubisse diferente de ls outros (num houbo cunjunto) mas tamien fizo cum que la giente de Dues Eigreijas se apercebesse que la fiesta num ie ls cunjuntos que la fazen mas si las pessonas i las ganas de beilar.
La cousa stube bien animada i, tamien por isso, est'anho bai a ser parecida mas inda mais baliente.
Música para todos ls gustos,repasseados i jotas, Karaoke, concursos de baile i muita animaçon num bai a quedar an falta.
La antrada ie gratuita mas quien quejir ua mesa para poner las ubas secas tien que la reserbaraté l die 30 nals cafés Central i Associaçon.
Aparecei!

terça-feira, dezembro 22

Scuola de Música an Dues Eigreijas


L'anho de 2010 bien cheno de nuobas.
La purmeira eiqui stá: la associçon Lérias de Palaçoulo, an cunjunto cum la Junta de freguesie de Dues Eigreijas, bai a abrir ua scuola de música.
Para ampeçar ban a abrir ua turma para daprender Gaita de fuolhes i outra de anstrumientos de percusson (caixa de guerra, bombo, etc).
Las inscriçones ya stan abiertas, ie para nuobos i bielhos i hai que aporbeitar la ouportunidade.
Ne l die 5 de Janeiro, bai a haber ua reunion para todos ls interessados ua beç que las turmas só abrem cum un númaro mínimo de pessonas i tamien para se puder cumbinar las horas i ls dies de las classes de maneira a que todos quedan cuntentos.
Para mais informaçones podeis tulfonar para l númaro que aparece nel cartaç ou para lerias.associacao@gmail.com.

quarta-feira, dezembro 16

Fiestas de l Natal

Nistante se passa l'anho...
Ls purparatibos para l Natal ya se ampeçam a ber, l presépio ya stá feito, l friu ya chegou para adoçar las tronchas para la nuite de consoada i l melhor de todo ya cheira a fiesta...
Deixo-bos eiqui l programa de las fiestas (l que ya se sabe) para que num se bos escape nada:

Die 19
7h- Ls Rapazes ban a buscar la lheinha
Apartir de las 15h chegada l lhugar

Die 24
18h-L acender de la Fogueira de l Nino
22h30- Missa de l Galho
23h30- Cumbibio l redor de la Fogueira i l dizer de las Trobas
Música a cargo de las Trailarailas

Para quien num sabe, las Trobas son stórias angraçadas que se passoran durante l anho a la giente de l lhugar. Son scritas an bersos, acumpanhadas por gaita, caixa i bombo. Esta tradiçon, ya desaparecida hai uns anhos, fui reabibada por ls mordomos de la fiesta de l Nino.

Die 26
14h - Missa seguida de procisson
15h-Subida de la carrada, acumpanhada de ls Pouliteiros
15h30-Cumbibio ne l Toural cum Antremoços i bino
- Actuaçon de ls Pouliteiros
22h-Arraial cum l Grupo
TRIÂNGULO

Die27
6h-Alborada
8h-Peditório
14h-Missa i procisson
15h-Cumbibio ne l Toural cum Tremoços, bino i música
17h-Reacendimento de la fogueira
22h-Arraial cul grupo "TV5"
- DJ cumbidado

domingo, dezembro 6

Ua moda de Natal

Guarda-me la niebe. Se nun podires deixar l tou rostro
ne l speilho. Até la fin, inda que l sol te bejite
i l eimbierno s’arrecuolha al lhume de ls uolhos.

Puodes calcer l pan nas brasas, mas nun deixes la casa
a la suorte de l fuogo, nunca por mi ende pongas las manos,
que l coraçon al lhume ten an janeiro l més
adbogado a arder.

Guarda-me la niebe. Quando chegar hei de me deixar al friu.
Ua brasa ye tan einútele cumo ua streilha
para alhumbrar l triato dun poema.

Guarda-me la niebe. Puodes deixar la lhazena bazie,
la mesa sien pan, l huorto sien rosas, mas guarda-me
la niebe. Inda que tengas la certeza de que nun chegarei
a tiempo. Guarda-me la niebe.

L camino ye siempre mais lhargo que l eimbierno
i quando bolbir, talbeç la niebe yá solo sbranqueinhe
ne l Natal de las tues manos. Mas guarda-me,
se podires,
la niebe.

Fernando de Castro Branco
Traduçon de Amadeu Ferreira

quarta-feira, novembro 11

Magusto an Dues Eigreijas

Aparecei todos i lhebai un amigo!
Hai que ir!

terça-feira, novembro 10

Como tudo e nada mudou em terras de Miranda??

L' outro die, andubiran por Dues Eigreijas, dous jornalistas a mostrar a todos que passaban ne ls cafés um filme: "Trás-os-Montes".
Tiroran retratos, scribian todo l que ls "autóctones" dizian... Stubiron culs Pouliteiros, cun tiu Lázaro i mais alguns de quien faloran. Benian a fazer ua reportage, para l jornal Público, de las tierras de Miranda de agora para cumparar cum las tierras de Miranda que apareciu nesse filme.


"Trás-os-Montes (1976) é um filme português de António Reis (cineasta) e de Margarida Cordeiro. Trata-se de um documentário ficcionado (docuficção) com uma escrita acentuadamente poética e não narrativa. Especificamente, é uma etnoficção: retrata personagens típicas da Terra Fria, o nordeste montanhoso de Portugal, inventariando hábitos seculares, num ambiente rural majestoso. É uma das obras representativas do movimento do Novo Cinema e uma das primeiras docuficções portuguesas." (Retirado de wikipédia.com)

Uns dias apuis apareciu la reportage que la podeis ler eiqui: http://jornal.publico.clix.pt/noticia/06-11-2009/como-tudo-e-nada-mudou-em-terras-de-miranda-18164144.htm

André, que ya sabia de la reportage, cumprou l jornal para que todos bissem, mais ua beç, Dues Eigreijas por esse mundo scrito an las fuolhas dum jornal.

L testo era enorme i ua buona parte era de ls de la nuossa tierra.

Ampeçando por ls retratos, aparecia tiu Lázaro mi triste cula mano a tapar la cara. Diç tiu Lázaro: de tanto retrato que tiroran a las canhonas, a mi a bosear por eilhas, l perro i tubiran que poner esta!

Quando ampecei a ler lhougo quedei algo mal ampressionada:
.
"Uma aldeia que já é vila wireless, e atrás do monte um pastor que se enforca. Um pauliteiro que ontem dançou em Nova Iorque, e hoje não tem emprego. Escola para todas as crianças, e não há crianças."
.
Cuntinuei a ler i cada beç menos me agradaba l sentido que l testo lhebaba i las cousas que puniron alhá, cume poner cousas tan intimas cume las cousas que tiu Lázaro cuntou, pansando el que num era nada daquilho que iban a scriber.
.
Isto só ie la mie oupinion mas, nal miu muodo de ber las cousas, i ponendo de lhado l'ourgulho que tengo an ser i bibir an tierras de Mirranda, acho que estes jornalistas beniron ya cum la cabeça feita de la cidade onde todo les parece tan bonito, onde para els naide passa fame, i num fuoran capazes de ber toda la beleza que hai neste cantico de Pertual. I l pior de todo, ie que l scribiran para que todos soubessem cume de ciegos beniron i se scaporan.

domingo, outubro 11

Retrato

Destes bersos naciu un home tardiego. Un die
colgou las antigas ferramientas metafóricas ne ls ganchos
de la parede a la falta de salgueiros lhíricos, zlhigou la lhuç
suable de las eimaiges, i mirou la nuite
cul sou sangre na parede. Antrou an contramano
pula borda de ls dies, cuidou eisistir ne ls zastres
mas la suorte quijo siempre qualquiera cousa
cun el. L sou Outonho dura l menos que puode
assi i todo ye ende que el queda la bida anteira.

Calece ls uolhos al sol de Nobembre, fuolha
de lhuç caída ne l chano.

Passa, sinte-se l topar de la piedra, nun adelantra
pegar ne ls aires, ls sbarrulhos abánan amblemas
i apledían pula caída.

Fernando de Castro Branco, Marcas de Verões Partidos.
Traduçon de Amadeu Ferreira


[An pertués

Retrato

Destes versos nasceu um homem tardio. Um dia
pendurou as antigas ferramentas metafóricas nos ganchos
da parede à falta de salgueiros líricos, desligou a luz
suave das imagens, e contemplou a noite
com o seu sangue na parede. Entrou em contra mão
pela berma dos dias, julgou existir nos desastres
mas a sorte quis sempre qualquer coisa
com ele. O seu Outono dura o menos que pode
porém é aí que ele fica a vida inteira.

Aquece os olhos ao sol de Novembro, folha
de luz caída no chão.

Passa, sente-se o toque da pedra, não adianta
segurar os ventos, os escombros agitam emblemas
i reclamam a queda.]