Dues Eigreijas stubo an grande na feira mediebal, mui bien se falou de la nuossa taberna. Depuis dua sumana antensa de trabalho ne ls preparatibos, ls tres dies de feira fúrun un sucesso. Fumos capa de l jornal "Mensageiro de Bragança". Mais ua beç podemos dezir cun ourgulho Dues Eigreijas nun hai quien l'afronte.
sábado, junho 5
terça-feira, maio 25
Ls pauliteiros ban l Canada!
Apuis de l'anho passado bolarem deiqui ls Stados Ounidos, chegou l'altura de ls nuossos Pauliteiros irem até l Canadá onde bibem uas quantas pessonas de la noussa terrica.
L cartaz que bos deixo eiqui ie precisamente para ls noussos que stan alha, para que saiban quando i onde ber ls Pauliteiros. Tirai muitos retratos i apuis mandais para eiqui que nós tamien queremos ber.
Ne l retrato stan quaisque todos ls que ides a poder ber por ende, hai um ou dous que num ban i outros tantos que num apareçam mas que ban.
quinta-feira, maio 20
Fiesta de Santa Bárbela
Passada la fiesta de la Quinta, mais ua fiesta. Esta ua de las mais genuínas de l planalto i que nien por isso ie coincida. La particularidade desta fiesta ie la Chocalhada, an que durante dues nuites se junta um grupo de pessonas, cada um cum l sou chocalho i cuorran l lhugar a saltar las fogueiras que cada familia fai a la frente de sue casa siempre acumpanhados cun l sonido de la gaita, caixa i bombo. Muita stória hai an buolta desta tradiçon, cuntaimos algumas i quien partecipa quier siempre repetir.Bede eiqui ls retratos de l'outro anho!
quarta-feira, maio 12
A ua Ribeira
La mie Ribeira de Santaren cuorre bien loinge
de Santaren, passa pula huorta de miu abó i se ende
nun oubo modas románticas de reissenhores
nien por esso fáltan pulhi abes dadas al pio. Uolhos berdes
isso nó. Ralamente se béien nesta Prainada.
Castanhos quaije siempre i negros ciento ua beç. (Juanica,
filha, bai-te para casa que tue bó nun haberie de gustar de te ber
metida andrento un berso). Romántica ye to
l’ouftalmologie, ne l fondo.
Bou tenteando la rialidade de l die, hai tamien freznos
i salgueiras ne ls dous cunhos de l’auga
i tamien you sou la borda que cuntempla
este porjeto de riu, que ningun mar recebirá
an sou cuolho, tanta sequidade drume an sue cama.
Assi i todo hai buraqueiras de renozielhas i lheirones nas raízes
de ls juncales i al passar eilhas assóman-se al buraco, míran-me
a miedo, mas rejísten cun proua. Gústan-me estes seres
slúbios. Bichos de tunes, de silenços, de funduras.
Deixa-me sentido l sou tino ne l persente
stado de las feiras.
Nunca serei un marineiro - assi i todo deixei ne l lhitoral
cachos de bida ne l sal de ls dies - por isso me gusta la doçura
deste filo d’auga, que cuorre por mi cumo se you fura l riu
adonde l tiempo se molhara.
Fernando Branco, Marcas de Verões Partidos
[in Carvão, poesia reunida, 2009]
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués
A uma Ribeira
A minha Ribeira de Santarém corre bem longe
de Santarém, borda a horta de meu avô e se aí
não ouço cantos românticos de rouxinóis
nem por isso faltam por lá aves dadas ao pio. Olhos verdes
lá isso não. Não ocorrem habitualmente neste Planalto.
Castanhos quase sempre e negros vez por outra. (Joaninha,
filha, vai para casa que a tua avô não haveria de gostar de te ver
metida dentro de um verso). Tomântica é toda
a oftalmologia, no fundo.
Vou tacteando a realidade do dia, há também freixos
e salgueiros de um e outro lado da água
e também eu sou a margem que contempla
este projecto de rio, que nenhum mar receberá
em seu seio, tal a secura que se deita em seu leito.
Todavia há labirintos de doninhas e ratazanas nas raízes
dos juncais e ao passar elas afloram à toca, olhan-me
a medo, mas resistem com garbo. Aprecio estes seres
furtivos. Bichos de túneis, de silêncios, de profundidades.
Sensibiliza-me a sua discrição no presente
estado das feiras.
Nunca serei um marinheiro - ainda assim deixei no litoral
pedaços de vida no sal dos dias - por isso aprecio a doçura
deste fio de água, que corre por mim como se eu fosse o rio
onde o tempo se molhasse.]
de Santaren, passa pula huorta de miu abó i se ende
nun oubo modas románticas de reissenhores
nien por esso fáltan pulhi abes dadas al pio. Uolhos berdes
isso nó. Ralamente se béien nesta Prainada.
Castanhos quaije siempre i negros ciento ua beç. (Juanica,
filha, bai-te para casa que tue bó nun haberie de gustar de te ber
metida andrento un berso). Romántica ye to
l’ouftalmologie, ne l fondo.
Bou tenteando la rialidade de l die, hai tamien freznos
i salgueiras ne ls dous cunhos de l’auga
i tamien you sou la borda que cuntempla
este porjeto de riu, que ningun mar recebirá
an sou cuolho, tanta sequidade drume an sue cama.
Assi i todo hai buraqueiras de renozielhas i lheirones nas raízes
de ls juncales i al passar eilhas assóman-se al buraco, míran-me
a miedo, mas rejísten cun proua. Gústan-me estes seres
slúbios. Bichos de tunes, de silenços, de funduras.
Deixa-me sentido l sou tino ne l persente
stado de las feiras.
Nunca serei un marineiro - assi i todo deixei ne l lhitoral
cachos de bida ne l sal de ls dies - por isso me gusta la doçura
deste filo d’auga, que cuorre por mi cumo se you fura l riu
adonde l tiempo se molhara.
Fernando Branco, Marcas de Verões Partidos
[in Carvão, poesia reunida, 2009]
Traduçon de Fracisco Niebro
[An pertués
A uma Ribeira
A minha Ribeira de Santarém corre bem longe
de Santarém, borda a horta de meu avô e se aí
não ouço cantos românticos de rouxinóis
nem por isso faltam por lá aves dadas ao pio. Olhos verdes
lá isso não. Não ocorrem habitualmente neste Planalto.
Castanhos quase sempre e negros vez por outra. (Joaninha,
filha, vai para casa que a tua avô não haveria de gostar de te ver
metida dentro de um verso). Tomântica é toda
a oftalmologia, no fundo.
Vou tacteando a realidade do dia, há também freixos
e salgueiros de um e outro lado da água
e também eu sou a margem que contempla
este projecto de rio, que nenhum mar receberá
em seu seio, tal a secura que se deita em seu leito.
Todavia há labirintos de doninhas e ratazanas nas raízes
dos juncais e ao passar elas afloram à toca, olhan-me
a medo, mas resistem com garbo. Aprecio estes seres
furtivos. Bichos de túneis, de silêncios, de profundidades.
Sensibiliza-me a sua discrição no presente
estado das feiras.
Nunca serei um marinheiro - ainda assim deixei no litoral
pedaços de vida no sal dos dias - por isso aprecio a doçura
deste fio de água, que corre por mim como se eu fosse o rio
onde o tempo se molhasse.]
quinta-feira, maio 6
Fiesta de Santo Isidro
La fiesta de la Quinta stá a chegar i ast'anho promete ser diferente i animar la giente.

A pansar an todos ls que stan fuora, ls mardomos de la fiesta decidiron fazer l baile durante la nuite de Sábado, cum muita musica, petiscos i bino para que quede todo bien regado.
Aparcei i trazei um amigo!
Num bos squeçades de la merenda!
terça-feira, maio 4
L camboio de Dues Eigreijas - Para matar saudades
Relhembrar l camboio ie algo que quaisque todos l dies se fai, tener la ouportunidade de l ber ya num ie tan facile.
Para quien num se lhiembra de l camboio,l ber estas images será cume passar a coincer mais um cachico de la sue tierra, l cachico de que todos falaban. Para quien se lhembra será cume rebiber ls tiempos antigos i prósperos de que todos siempre falarão.
Ora bede:
La lhinha de l Sabor ne ls anhos 70
La lhinha ne ls anhos 80:
Obrigado a quien mos descobriu estas reliquias!
domingo, abril 25
Dues Eigreijas
Solo you sei l’alquimie de tues pulsaciones
i isso faç mais suspeita la nuossa antemidade.
Guardo este segredo cumo quien guarda
ua agonie ne l coraçon
un lhinfoma ne l sangre.
I quando las abes bénen de África
para çpenhicar ls tous panes i las tues moras,
yá muitá you te bebo las fuontes,
cumo se ua sede sien fondo me
crecira na ambuça de las manos.
Ne l renhon de la nuite, streilas scapadas, de
stranhas puntas, ajúntan-se pula calhada
neste cielo, scundendo de uolhos strangeiros
ls rastros lhíquidos de sous relhumbros
i ls que dízen que l sol ye para todos
quando nace, nunca bírun ua ourora
a arder andrento de ti, antre airicos de madressilbas
ne l piquete dua peinha.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações (2005)
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Duas Igrejas
Só eu conheço a alquimia das tuas pulsações,
e isso torna mais suspeita a nossa intimidade.
Guardo este segredo como quem guarda
uma angústia no coração,
um linfoma no sangue.
E quando as aves chegam de África
para debicar os teus trigos e as tuas amoras,
há muito eu te bebo as fontes,
como se uma sede desmedida me
crescesse na concha das mãos.
No pino da noite, estrelas foragidas, de
estranhas pontas, reúnem-se em segredo
neste céu, escondendo de olhos estrangeiros
os rastos líquidos dos seus brilhos,
e os que dizem que o sol é para todos,
quando nasce, nunca viram uma aurora
a arder dentro de ti, entre brisas de madressilvas,
no alto de uma fraga.]
i isso faç mais suspeita la nuossa antemidade.
Guardo este segredo cumo quien guarda
ua agonie ne l coraçon
un lhinfoma ne l sangre.
I quando las abes bénen de África
para çpenhicar ls tous panes i las tues moras,
yá muitá you te bebo las fuontes,
cumo se ua sede sien fondo me
crecira na ambuça de las manos.
Ne l renhon de la nuite, streilas scapadas, de
stranhas puntas, ajúntan-se pula calhada
neste cielo, scundendo de uolhos strangeiros
ls rastros lhíquidos de sous relhumbros
i ls que dízen que l sol ye para todos
quando nace, nunca bírun ua ourora
a arder andrento de ti, antre airicos de madressilbas
ne l piquete dua peinha.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações (2005)
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Duas Igrejas
Só eu conheço a alquimia das tuas pulsações,
e isso torna mais suspeita a nossa intimidade.
Guardo este segredo como quem guarda
uma angústia no coração,
um linfoma no sangue.
E quando as aves chegam de África
para debicar os teus trigos e as tuas amoras,
há muito eu te bebo as fontes,
como se uma sede desmedida me
crescesse na concha das mãos.
No pino da noite, estrelas foragidas, de
estranhas pontas, reúnem-se em segredo
neste céu, escondendo de olhos estrangeiros
os rastos líquidos dos seus brilhos,
e os que dizem que o sol é para todos,
quando nasce, nunca viram uma aurora
a arder dentro de ti, entre brisas de madressilvas,
no alto de uma fraga.]
quinta-feira, abril 15
Passada la Páscoa, l tiempo de l jejum i la fiesta feita, eiqui bengo pra bos deixar mais uns retratos de l que inda se bai passando an Dues Eigreijas.
L Sábado antes de Páscoa stube bien animado, la cena staba mi sabrosa, la feirica num stube mala i ls pricipals de la fiesta , ls Pauliteiros, stan de parabiens. Els serbiran la cena, els benderan camisolas, els beiloran i todo cun muitas ganas de ir a besitar ls nuossos cunterraneos de l Canada, que ie pra isso que andam tan sfourçados.
Ie berdade, l'anho passado fuoran a Nova york ast'anho ban a Toronto, que ie cume quien diç a Mississauga para ls festejos de las quemunidades pertuesas ne l Canada que num son pequeinhas.
Se tubirdes l programa de las fiestas mandaimos que ie para que todas saiban onde i quando pudan ir a be-los.
Se quejirdes cuntribuir cum algum scribimos para dues.eigreijas@gmail.com que ya bos deziremos cume l podeis fazer.
terça-feira, abril 6
Staçon de Dues Eigreijas
De tiempos a tiempos, ls caminos zbarrában-se-me na cara.
Nun habie passos que balíran para atrabessar
ls beneiros i ls atalhos
de la nineç.
Carregaba lhembráncias, campos calhados
cun sue lhuç caída, páigina
de riscos i apagados,
de adonde chegaba ua música antiga
cun gusto a puolo i a muortos.
Ne l fumo que chube, de ningun cigarro sinto la falta.
Pegórun fuogo ls panes i alegries
i por isso nien sei porque torno
a este derrepente que lhieba
al sítio de l fierro i de las biaiges.
Carriles pa la muorte. Máquinas
de selombra.
Ajuleijos na lhembráncia. L coraçon
an derrota.
Fernando Castro Branco, Estrelas Mínimas [in Carvão, poesia reunida, 2009]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués :
Estação de Duas Igrejas
De tempos a tempos, os caminhos embatiam-me na cara.
Não havia passos que valessem para atravessar
os veios e os atalhos
da infância.
Carregava lembranças, espaços silenciosos
com a sua luz tombada, página obscura
de traços e rasuras,
de onde chegava uma música antiga
com sabor a pó e a mortos.
No fumo que sobe, de nenhum do cigarro sinto a falta.
Incendiaram-se trigais e alegrias
e por isso nem sei porque reincido
neste impulso que leva
ao lugar do ferro e das viagens.
Carris para a morte. Locomotivas
de sombra.
Azulejos na memória. O coração
a saque.]
Nun habie passos que balíran para atrabessar
ls beneiros i ls atalhos
de la nineç.
Carregaba lhembráncias, campos calhados
cun sue lhuç caída, páigina
de riscos i apagados,
de adonde chegaba ua música antiga
cun gusto a puolo i a muortos.
Ne l fumo que chube, de ningun cigarro sinto la falta.
Pegórun fuogo ls panes i alegries
i por isso nien sei porque torno
a este derrepente que lhieba
al sítio de l fierro i de las biaiges.
Carriles pa la muorte. Máquinas
de selombra.
Ajuleijos na lhembráncia. L coraçon
an derrota.
Fernando Castro Branco, Estrelas Mínimas [in Carvão, poesia reunida, 2009]
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués :
Estação de Duas Igrejas
De tempos a tempos, os caminhos embatiam-me na cara.
Não havia passos que valessem para atravessar
os veios e os atalhos
da infância.
Carregava lembranças, espaços silenciosos
com a sua luz tombada, página obscura
de traços e rasuras,
de onde chegava uma música antiga
com sabor a pó e a mortos.
No fumo que sobe, de nenhum do cigarro sinto a falta.
Incendiaram-se trigais e alegrias
e por isso nem sei porque reincido
neste impulso que leva
ao lugar do ferro e das viagens.
Carris para a morte. Locomotivas
de sombra.
Azulejos na memória. O coração
a saque.]
Subscrever:
Mensagens (Atom)




