sexta-feira, agosto 27
La Arble de Natal
Hoije ls mius filhos çprúman l’arble de natal,
cun dedos tristes,
perdida sementeira a la squina de la sala.
Por muito tiempo
deixórun ls uolhos
ne l relhuzir de las lhuzes,
cumo páixaros pousados
a relhampar.
Mal apenas Dezembre s’assomou na sierra
de cristales ne ls uolhos i branco cumo ua pantasma
boubo, ou spierto,
debrebe la tarde se floriu na tierra de la sala,
i antre gritos i brincos
l’arble de plástio medrou
sien medida,
adubada de streilhas berdes i bolas burmeilhas
ne ls galhos,
i de niebe azul
nas fuolhas.
La raiç tenie la forma dun trés pies,
an anquelíbrio andeble
chochando de l solar de trabas
la nata de sue ceçon.
Hoije ls mius filhos çprúman l’arble de natal
nun silenço de porciçon,
sien pies de rugido
anriba l sobrado de la sala.
Pasmada, cumo segada
al tuoro, an pie la raiç,
l’arble scacha-se an cachos ciertos
para andrento ua caixa,
adonde outra primabera
por ampeços de dezembre
la fazerá renacer.
I you – que inda sou de l tiempo
de las arbles pul alboredo
ou pulas bordas de ls caminos
mesmo an tiempo de Natal,
i que ne l sítio dessas raízes
de plástio ou cortadas,
tenie l Nino Jasus
abaixando pul chupon
cun grandes manos chenas de nada –
delantre l lhuito que fai
an sous uolhos de çpedida,
talbeç que pa l anho anté
regue l’arble de natal
alhá na squinica de la sala.
Fernando Castro Branco, A Alquimia das Constelações
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
A Árvore de Natal
Hoje os meus filhos depenam a árvore de natal,
com dedos tristes,
efémera sementeira ao canto da sala.
Por muito tempo
deixaram os olhos
no brilho das luzes,
como pássaros poisados
a cintilar.
Mal Dezembro assomou na serra,
de cristais nos olhos e branco como um fantasma
louco, ou lúcido,
logo a tarde se floriu na terra da sala,
e entre gritos e saltos
a árvore de plástico cresceu
desalmadamente,
adubada de estrelas verdes e bolas vermelhas
nos ramos,
e de neve azul
nas folhas.
A raiz tinha a forma de tripé,
em equilíbrio instável,
sugando do solo de madeira
o húmus da sua seiva.
Hoje os meus filhos depenam a árvore de natal
num silêncio de procissão,
sem pés de ruído
sobre a madeira da sala.
Murcha, como ceifada
no caule, junto à raiz,
a árvore parte-se em partes certas
para dentro de uma caixa,
onde outra primavera
por início de dezembro
a fará renascer.
E eu - que ainda sou do tempo
das árvores pela floresta
ou pelas margens dos caminhos
mesmo em tempo de Natal,
e que no lugar dessas raízes,
de plástico ou decepadas,
tinha o Menino Jesus
descendo pela chaminé
de grandes mãos cheias de nada -
perante o luto que faz
em seus olhos de despedida,
talvez que para o ano até
regue a árvore de natal
lá no recanto da sala.]
segunda-feira, agosto 9
quarta-feira, agosto 4
Riu Sabor 2
Dues sílabas cun
un riu correndo
andrento
de ls cunhos
de l coraçon
a arramar.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués
Rio Sabor 2
Duas sílabas com
um rio correndo
dentro
das margens
do coração
a transbordar.]
terça-feira, julho 27
L CERVAS an Dues Eigreijas
Biba Mocidade!
Cumo yá todos sabeis, l praino mirandés ye ua tierra mi rica quando se fala an todo l que ye natural. I ye eiqui que se puoden ber alguns animales que nun hai an mais sítio ningun i por isso hai muita giente que ben de mui loinge para tener l prebileijo de ber esses bichicos, nien que seia só de loinge.
Soutordie, dous desses animales fúron ancuntrados algo malicos an tierras de Cérceno i Dues Eigreijas i las pessonas que ls ancuntrórun tubírun la buona buntade de chamar la guarda ou ls de l parque para que ls beníssen a busca-los. Eilhes benírun i fúrun lhebados pa l spital de ls animals selbaiges an la Sierra de la Streilha, CERVAS.
Las nuobas que bos trago son buonas, ls animales, un Alcaforro de l Eigito i ua Cruja de las Torres, stán de buona salude, listos pra outra bida nuoba i na sesta que ben, die 30 de Julho, chégan de la Sierra para finalmente séren lhibertados an sues casas.
De maneira que stais todos cumbidados para ber las lhibertaçones i deixobos eiqui l programa:
Die 30 julho:
12h - Cérceno - Santa Marina: Lhibertaçon de un Alcaforro de l Eigito
Ponto de ancontro: Associaçon de Cérceno
Ponto de ancontro: Associaçon de Cérceno

20h15 - Dues eigreijas: Lhibertaçon de ua Cruja de las Torres
Ponto de ancontro: Junta de Freguesie de Dues Eigrejas
Aparecei todos, quantos mais furdes melhor i nun pérdadas esta ouportunidade rala!
domingo, julho 18
Mar de piedras
Nun quererie hoije l mar. Las piedras bózian andrento de mi cumo ninos acabados de nacer. Por eiqui me quedo a mirar estes dies serenos de fin de berano, zbalidos cumo cisnes ne l silenço dua moda anterior. L sol de rechinadeiro pouco me quemobiu, you era un páixaro fuora de tiempo a saber de camino antre l puolo de las froles i la cinza de las nubres, sien nunca achar l sfergante cierto para spulsar las crias de l nial. Agora ye tarde, yá l outonho tembra na quelor de las fuolhas, i sei que ls barcos sténden la selombra de ls pedamiegos porriba l arrepelo de las óndias. Mas nun quererie hoije l mar, nien ls barcos eicessibos, nien l sal de las termientas; oubo la sabedorie de ls muortos ne ls pergaminos de l aire, i assisto al modo cumo sfrían ne ls cabeços derruídos, deixando para trás ls redadeiros trastes de la casa, ls redadeiros cunferrumes de ls campos.
L berano sfria. Hoije stou melhor, al bafo dóndio de setembre. Nun quererie hoije l mar. Inda porriba, nunca me pormetiu un afogamiento brebe.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações
[Mar de pedras
Não quereria hoje o mar. As pedras gritam dentro de mim como recém-nascidos. Por aqui me fico a contemplar estes dias mansos de fim verão, exangues como cisnes no silêncio de um canto interior. O sol cortante pouco me comoveu, eu era um pássaro extemporâneo à procura de rumo entre o pó das flores e a cinza das nuvens, sem nunca encontrar o momento certo para expulsar as crias do ninho. Agora é tarde, já o outono vibra na cor das folhas, e sei que os barcos estendem a sombra dos mastros sobre o arrepio das ondas. Mas não quereria hoje o mar, nem os barcos excessivos, nem o sal das tempestades; ouço a sabedoria dos mortos nos pergaminhos do vento, e assisto à forma como arrefecem nas colinas arrasadas, deixando para trás os últimos objectos da casa, as últimas alfaias dos campos.
O verão arrefece. Hoje estou melhor, ao hálito macio de setembro. Não quereria hoje o mar. Aliás, nunca me prometeu um naufrágio breve.]
segunda-feira, julho 5
Bamos a Pintar (an) Dues Eigreijas

Ya quaisque ne l mies d'Aguosto, anquanto uns ya purparan las malas para beniren de "vacances", ya outros andam a pansar ne l que ban a purparar para antretener las pessonas i passar un bom cacho a dibertir-se. Stou-bos a falar nua cousa nunca bista an Dues Eigreijas:l Paintball!
Para quien num sabe l ie isso puode mirar ls retratos abaixo que ya quedara cum ua eideia, para quien sabe l que ie, puode ya a ampeçar a pansar an las inscriçones. Para isso teneis ter ua eiquipa de 5 moços, moças ou um pouco de todo, dar-le um nome i increber-bos para l mail dues.eigreijas@gmail.com ou para l númaro 938468571, que ya bos daran mais informaçones.
Ls prémios inda stan a ser studados mas l principal ie que se bai a passar un die bien passado ne l termo de Dues Eigreijas, por entre fragas i carrascos i a dar ua buonas tintadas a quien mos aparecer ne l camino.
Toda la giente se puode inscriber ie só querer.
La actividade será ne l die 8 d'Aguosto i só se realizará se houber un numaro mínimo de eiquipas até l die 20 Julho, por isso animai-bos.
segunda-feira, junho 14
Ls gueiteiros an Dues Eigreijas
An Janeiro dest'anho abriu , an Dues Eigreijas, la scuola de música tradicional de la Lérias Associaçon. Ya cum meio anho passado i la purmeira fornada de gueiteiros e caixeiros ya stá pronta para salir i dar música a todos quien ls oubir. La purmeira actuaçon destes nuobos músicos ie ya esta quinta que bien i, cume giente baliente que son, num ban a tocar só num sitio, ban a tocar por todo l lhugar para que naide fique sien ls ber.
.
Toural - Café Central - Associação
.
Stais todos cunbidados a fazer la fiesta!

(se tubirdes un retrato de la turma de ls gueiteiros mandai-me se fai fabor)
Num bos squeçades: NA QUINTA FEIRA SALI A LA RUE PARA LS BERDES PASSAR I SE TUBIRDES DEBOÇON DAILE UM COPICO PARA AGUANTAR!
Parabienes ls resistentes!
quinta-feira, junho 10
domingo, junho 6
Miranda de l Douro
Se me díran ua cidade
acesa a la frol de la cantarie
ne l relhampo de l’eiternidade,
i un tuoro de augas colgado
ne ls sotánganos dun riu
tenhido de fraguedos,
talbeç ls agarrasse de l lhado de Spanha,
puls uolhos de las águilas i alcaforros,
ne ls dies delgeiros de janeiro,
ou als redadeiros bolos de ls milanos,
quando l die se sume nua poça de sangre,
pul çponer de júnio.
Adepuis, poderie tornar de la cinta de la bielha
de las peinhas, arrecadar na jabeira l retombo
de piedra dua muralha, ou dun
castielho coto,
anchir la mala cun lhençoles
de aire i camisas de lhume que alguien
tecira solo para mi,
i salir pa la nuite
ou pa la faia dua poema.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações.
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Miranda do Douro
Se me dessem uma cidade
acesa à flor do granito
no relâmpago da eternidade,
e um caule de águas suspenso
nos sobressaltos de um rio
tatuado de penedos,
talvez os possuísse do lado de Espanha,
pelos olhos das águias e dos grifos,
nos dias velozes de Janeiro,
ou aos últimos voos dos peneireiros,
quando o dia se esvai numa poça de sangue,
pelo crepúsculo de Junho.
Depois, poderia regressar do arco-íris
das fragas, guardar no bolso o eco
de pedra de uma muralha, ou de um
castelo decepado,
encher a mala com lençóis
de vento e camisas de lume que alguém
tecesse só para mim,
e partir para a noite
ou para o abismo de um poema.]
acesa a la frol de la cantarie
ne l relhampo de l’eiternidade,
i un tuoro de augas colgado
ne ls sotánganos dun riu
tenhido de fraguedos,
talbeç ls agarrasse de l lhado de Spanha,
puls uolhos de las águilas i alcaforros,
ne ls dies delgeiros de janeiro,
ou als redadeiros bolos de ls milanos,
quando l die se sume nua poça de sangre,
pul çponer de júnio.
Adepuis, poderie tornar de la cinta de la bielha
de las peinhas, arrecadar na jabeira l retombo
de piedra dua muralha, ou dun
castielho coto,
anchir la mala cun lhençoles
de aire i camisas de lhume que alguien
tecira solo para mi,
i salir pa la nuite
ou pa la faia dua poema.
Fernando de Castro Branco, Alquimia das Constelações.
Traduçon de Fracisco Niebro
[an pertués:
Miranda do Douro
Se me dessem uma cidade
acesa à flor do granito
no relâmpago da eternidade,
e um caule de águas suspenso
nos sobressaltos de um rio
tatuado de penedos,
talvez os possuísse do lado de Espanha,
pelos olhos das águias e dos grifos,
nos dias velozes de Janeiro,
ou aos últimos voos dos peneireiros,
quando o dia se esvai numa poça de sangue,
pelo crepúsculo de Junho.
Depois, poderia regressar do arco-íris
das fragas, guardar no bolso o eco
de pedra de uma muralha, ou de um
castelo decepado,
encher a mala com lençóis
de vento e camisas de lume que alguém
tecesse só para mim,
e partir para a noite
ou para o abismo de um poema.]
sábado, junho 5
Miranda Mediebal
Dues Eigreijas stubo an grande na feira mediebal, mui bien se falou de la nuossa taberna. Depuis dua sumana antensa de trabalho ne ls preparatibos, ls tres dies de feira fúrun un sucesso. Fumos capa de l jornal "Mensageiro de Bragança". Mais ua beç podemos dezir cun ourgulho Dues Eigreijas nun hai quien l'afronte.
Subscrever:
Mensagens (Atom)





